Geç Osmanlı ve Erken Cumhuriyet Dönemlerinde Bursa ve İnegöl’deki ahşapla demirin birleştirildiği önemli mesleklerden biridir. Özellikle Cumhuriyet’ten sonra Anadolu’da tek ve çift atlı İnegöl Yaylısı olarak ünlenmiş, İnegöl’e özgü bir marka olmuştur.İnegöl yaylıları, bir tek atölyede üretilmezdi. Başlık denilen tekerleklerin orta bağlantılarını ağaç tornacıları, obut denilen tekerleklerin ahşap çemberlerini obutçular, arabaların ahşap gövdelerini marangozlar üretirdi. Demir aksamını yapan arabacılar daha sonra atölyelerinde bu parçaları birleştirip İnegöl yaylısını ortaya çıkarırlardı. Bundan sonra araba boyayanlar devreye girip arabaları birçok motifle bezerler ve İnegöl yaylıları satışa hazır hale gelirdi.

Ağaç işçiliği oldukça gelişmiş olan İnegöl’de fıçıcılık da önemli bir yer tutmaktaydı. Daha çok tuzlanmış zeytinin saklanması amacıyla kullanılan fıçılara, genellikle Gemlik ve Mudanya’daki zeytin üreticileri rağbet göstermekteydi. Zeytin fıçılarının yanı sıra “yayık” ve turşu fıçısı da üretilmekteydi. Fıçılar, genellikle sıvı ürünlerin saklanmasında kullanıldığı için ahşabın su sızdırmayacak kadar sıkıştırılması, büyük bir ustalık ister. Günümüzde Erdoğan Erkuş ve çocukları, ailelerinden devraldıkları fıçıcılık mesleğini halen sürdürmektedir.

Ahşap oymacılığı, ahşap yüzeylere önceden tasarlanmış motiflerin çizilerek daha sonra çeşitli büyüklüklerde üretilmiş özel bıçaklarla oyularak işleme sanatıdır. Geçmişten günümüze İnegöl mobilya sanayisinde üretilen yatak odaları, yemek odaları ve koltuk takımlarında ahşap oymalar kullanılmaktadır. Günümüzde hobi olarak yapılan bu meslek aslında çokça sabır gerektiren oldukça hassas ve meşakkatli bir iştir.

1940'lı yıllarda Domaniçli Ali Usta olarak bilinen Ali ÖZYEŞİL, iki kardeşiyle birlikte İnegöl’ün ilk mobilya atölyesini kurmuştur. İlk üretilen İnegöl mobilyaları, tamamen el işçiliği ile ahşap çerçeve içine çakılan kontraplaklarla üretilmiştir. İlerleyen yıllarda soğuk preslerde kalıplarla sıkılan bombe kapaklı takımlar üretilmeye başlanarak, üzerlerine çekiç kaplama ve gomalak cila teknikleri uygulanmıştır.1960’lı yıllardan sonra ülkemizde sunta fabrikalarının kurulmasıyla, bombe kapaklı mobilya üretiminin yerini düz sunta kapaklı mobilyalar almaya başlamıştır. İlerleyen yıllarda formika malzemesinin piyasaya girmesiyle formika mobilya takımları üretilmeye başlanmıştır.Mobilya sektörünün hızlı bir şekilde gelişmesi, üreticinin birlik ve beraberliğini daha koordineli olabilmesi için 1965 yılında İnegöl Marangozlar ve Mobilyacılar Odası kurulmuştur. Aynı birlik ve beraberliği sürdürebilmek için malzeme sıkıntısı çekmekte olan mobilya imalatçıları 1967 yılında İnegöl Mobilya Malzemeleri Alım Satım Kooperatifi İMASKO’yu kurarak bu sıkıntılarını gidermişlerdir. Aynı dönemlerde mobilyacılığın hızla gelişmesi nedeniyle artan sunta ihtiyacını karşılamak için çok ortaklı sunta fabrikası İSTAŞ kurulmuş, bu fabrika sunta üretiminin yanında 1970’lerden itibaren ilk seri üretim yapan mobilya bölümünü de kurmuştur.1970’li yıllardan itibaren gelişen teknoloji ile beraber, yapılan ilk reklam kampanyaları ve başta İstanbul olmak üzere ülke genelinde yapılan pazar araştırmaları mobilya üretiminin hızla artmasına sebep olmuştur. Bu nedenle Türkiye’de sunta fabrikalarının çoğalması ve sıcak pres tekniğinin piyasaya girmesiyle kaplamalı sunta mobilya üretimine geri dönülmüştür. Uzun yıllardan beri sıcak pres kaplamalı mobilyalara,1990’lı yıllardan itibaren sunta lam malzemesinden yapılan mobilyalar da eklenerek geleneksel atölye sisteminden hızla fabrikasyon sisteme geçilmiştir.Her geçen gün yükselen bir trendle devam İnegöl mobilyası, üretim, pazarlama, dış ticaret ve fuarcılık bağlamında iç piyasa ve yurt dışına hitap eden çok güçlü mobilya markalarına sahiptir.1980’li yılların sonunda İnegöl Belediyesinin başlattığı festivalin içinde oluşturulan mobilya fuarları, günümüzde MODEF adlı şirketle 25000 metrekarelik alanda ulusal ve uluslararası düzeyde profesyonel bir şekilde sürdürülmektedir.

At ve öküz arabalarının tekerleklerinin dışındaki koruyucu metalin üzerine tutturulduğu ağaçtan yapılan çember kısmıdır. Obutlar ya tek parça ağacın bükülerek çember haline getirilmesiyle ya da yapımı daha kolay olan dört parçanın birbirine eklenmesiyle imal edilmekteydi. At arabasının imalatında her ne kadar öne çıkan bir meslek ismi olmasa da arabanın ayakta durmasını sağlayan çok önemli bir araba parçasıdır.

Takunya çok eski çağlardan beri genellikle banyo ve hamamlara girerken ayağa giyilen bir yaşam eşyasıdır. Geçmişten günümüze kadar uzun yıllardır İnegöl’de de imalatı devam eden takunyanın asıl malzemesi, ceviz, gürgen, çınar, şimşir ve dut ağacıdır. Makineleşme öncesi başta keser olmak üzere el aletleri ile yapılmakta idi.İnegöl'de takunya dendiğinde akla Şevket Şen ve Mehmet ile Cemal Günay gelmektedir. Günümüzde ise kullanımı yok denecek kadar azalan bu ürünlerin imalatını Günay kardeşler devam ettirmektedir.